Kunstenaar Maria Kemps vertelt: ‘Spring in het diepe, doe eens gek en heb eens lef’
Human Interest 209 keer gelezenSCHIJNDEL | Als een rode draad loopt het door haar leven, de kunst is bij Maria Kemps altijd aanwezig. Nu kennen we haar onder meer van de prachtige stadsgezichten zie ze schildert, maar ze heeft nog véél meer gemaakt in haar leven. Maria en haar man Hans zijn recentelijk verhuisd vanuit het buitengebied naar het centrum, ze wonen in het voormalige huis van de Schijndelse kunstschilder Dorus van Oorschot.
Door: Angeline Vermeer
Wanneer Maria (72) de vraag krijgt hoe het allemaal is begonnen start ze haar verhaal. “Als jong meisje begon ik aan de Academie voor Beeldende Vorming in Tilburg, ik wilde docent worden. Samen met Ad Kooijmans, ik mocht met hem meerijden. Na een tijdje ging ik op kamers want ik wilde het studentenleven ervaren, dingen meemaken. Maar ik maakte niks mee, het was vooral hard studeren. En ik voelde me niet thuis in Tilburg, ik was een dorpskind in een grote stad. Mijn ambitie was vooral om een goede juf te worden. Met een hoop doorzettingsvermogen heb ik me door die opleiding heengeslagen, ik heb het afgerond met een diploma. En ik kreeg mijn eerste baan op een school in Bergeijk, ook een dorp. Hartstikke onzeker begon ik eraan, maar daar heb ik wél het lesgeven onder de knie gekregen, daar mocht ik groeien. Die periode heeft me zeker gevormd, de school en het team voelen nog altijd als een warm bad. Na nog wat scholen doorlopen te hebben en workshops gegeven te hebben voelde ik dat het niet genoeg was voor mij. Ik hoorde van het schilders clubje van Dorus van Oorschot, dat leek me wel wat. Maar ik kwam er niet zomaar tussen, ook Dorus zelf zag het in eerste instantie niet zo zitten met mij. Door mijn vasthoudendheid is het me uiteindelijk toch gelukt om me bij dat clubje aan te sluiten. En dat was geweldig, ik kon er mijn creativiteit kwijt en mocht kunstreizen organiseren. Iets wat me bijzonder goed afging, organisatietalent is een talent wat ik van jongs af aan bezit, als kind organiseerde ik al knutsellessen voor de kinderen uit de buurt.
Kansen grijpen
Op advies van Dorus ben ik meer en meer gaan schilderen, zijn vooroordelen had hij inmiddels overboord gegooid. En ik ging lesgeven bij Pieter Brueghel, aan volwassenen. Naast mijn baan als docent ben ik gaan werken voor Dutch Art, mijn werk werd door heel Europa geëxposeerd. Inmiddels bracht mijn kunst ook geld in het laatje, ik ben nog steeds heel dankbaar hoe het allemaal gegaan is. Ik heb het een poosje met veel plezier gedaan totdat ze vier werken per maand wilden hebben, waar ik niet aan kon voldoen, het blokkeerde mijn creativiteit. Er brak weer een nieuwe fase aan, ik greep de kansen die me geboden werden en wat er op mijn pad kwam. Zo heb ik een jaar of vijf in de zomermaanden in Frankrijk op een chateau les gegeven, ik ontving daar mensen die hun vakantie creatief wilden invullen, ze kwamen er een week schilderen. Hans ging mee voor de gezelligheid en als klankbord. En waar hij in het begin wat gereserveerd was vond hij het achteraf de leukste vakanties van zijn leven. We ontmoetten hele bijzondere mensen met even zo bijzondere verhalen. Als ik er zo op terugkijk heb ik toch wel hele leuke dingen meegemaakt, ik heb bijvoorbeeld ook vijf jaar geschreven voor het blad Atelier, dan leverde ik lessen aan vergezeld van foto’s waarop het proces te zien was.
De urgentie van kunst
Zo heb ik veel bedacht en op verschillende manieren mijn creativiteit ingezet. Mensen realiseren zich vaak niet dat er een persoon schuil zit achter een groot kunstwerk. En die persoon heeft een verhaal wat hij of zij wil vertellen. De herinneringen uit je jeugd en de omstandigheden waarin je verkeert bepalen vaak de keuzes in je leven, zo ook bij mij. Vlak nadat mijn jongere zus was overleden aan een verschrikkelijke ziekte werd bij mij diezelfde diagnose gesteld. Wat moest ik hier nou mee, ik had net mijn zusje verloren en was volop aan het rouwen, ik wilde dit niet. Met een behoorlijke dosis geluk ben ik na een hele vervelende periode al vrij snel weer begonnen met lesgeven. Ik had zo’n enorme wilskracht en móest gewoon door. In die moeilijke periode werd ik door Ellen Kooijmans (dochter van kunstschilder Ad Kooijmans, red.) gevraagd om op locatie te komen schilderen, op een bruiloft. Het was niet zo dat ik dat graag wilde, het was pure noodzaak, ik stond in de overlevingsstand. De eerste keer dat ik op zo’n podium zat te schilderen was ik ontzettend nerveus en ik ben van mening dat zoiets ook alleen maar lukt wanneer er emotie bij komt kijken. Dat is met heel veel vormen van kunst het geval, uit ellende komt het mooiste werk, het heeft een bepaalde urgentie nodig.
Alles wat je meemaakt vormt je
De geschiedenis, de gebeurtenissen in je jeugd en je ervaringen als volwassene. Je neemt het allemaal mee in je verdere leven, en het komt terug in je werk. En al die dingen hebben me gebracht waar ik nu ben. Natuurlijk gingen er ook dingen mis, maar daar heb ik van geleerd en het is juist de kunst om het goede op te slaan. Mijn motto was en is nog steeds: spring in het diepe, doe eens gek en heb eens lef. Nu woon ik in het huis van Dorus van Oorschot, hoe mooi is dat. We hebben het flink verbouwd maar er zijn nog enkele authentieke dingen die ik graag wil behouden. Zoals de voordeur, die ken ik nog vanuit de tijd dat ik hier als jonge vrouw aanbelde om te vragen of ik bij zijn clubje mocht. Voorlopig blijven we hier wel wonen, en in mijn atelier hoop ik nog heel lang te mogen werken. Bezig blijven, dat is wat ik wil.”
