Gemeente roept inwoners op: ‘Zie je iets, meld het!’
Algemeen 159 keer gelezenSCHIJNDEL | De gemeente Meierijstad is volop bezig om de toegankelijkheid van het openbaar gebied te verbeteren. Het is echter een utopie om te denken dat iedere melding direct wordt opgelost.
Door: Ties van Dooren.
Meierijstad is qua oppervlakte de op twee na grootste gemeente van Noord-Brabant. Dat betekent dat er veel openbaar gebied te beheren en te onderhouden is. Volgens wethouder Jan van Burgsteden staat de toegankelijkheid daarvan dan ook hoog op de politieke agenda. “Er zijn altijd verbeteringen mogelijk. We vinden het dan ook heel fijn als mensen een melding doen via de Zo Gemeld-app. Constateer je iets wat niet zo hoort, meld het.”
Een voorbeeld waar de gemeente actie heeft ondernomen, is de Leo van der Weijdenstraat in Veghel. Op basis van een melding is daar één parkeerplaats opgeofferd om een doorsteek voor voetgangers te maken. Mensen in een rolstoel of met een rollator kunnen daardoor nu veilig gebruikmaken van het trottoir.
Om al deze locaties goed in beeld te krijgen, werkt de gemeente onder andere samen met de Stichting Toegankelijkheid Meierijstad en dorps- en wijkraden. Daarnaast kan de gemeente putten uit alle meldingen die binnenkomen. “Er wonen 85.000 mensen in Veghel en die hebben samen 170.000 ogen. Zij moeten ons helpen bij de punten die niet logisch zijn en waar ruimte is voor verbetering van de toegankelijkheid.”
Van Burgsteden geeft daarbij wel een kleine winstwaarschuwing. “Een scheefliggende tegel is snel rechtgelegd, maar we kunnen niet alles à la minute aanpakken. Er moet een plan worden gemaakt, een aanbesteding worden gedaan en er moet budget worden vrijgemaakt.”
De wethouder heeft ieder jaar een budget van 250.000 euro voor kleinschalige verkeersmaatregelen. “Ik ben daar heel blij mee, maar ieder jaar gaat dat potje wel helemaal op. Daarom hoop ik het bedrag met een kleine twintig procent te kunnen verhogen.”
Het kan natuurlijk ook voorkomen dat de gemeente het niet eens is met een aangedragen aanpassing. “Het is niet ‘u vraagt, wij draaien’. De gemeente kan veel betekenen in het openbaar gebied, maar soms gaat het bijvoorbeeld over particulier eigendom. Dan zijn onze mogelijkheden beperkt. Verder zijn we afhankelijk van het gedrag van mensen”, legt Van Burgsteden uit.
“Een auto die half op de stoep staat, een niet-gesnoeide overhangende haag of een slordig weggezette afval- of bouwcontainer kunnen ervoor zorgen dat mensen met een rollator, rolstoel of kinderwagen er niet meer langs kunnen. Het is vaak een stukje gedrag. Soms weten mensen wel dat ze door hun handelen ongemak voor anderen veroorzaken, maar het komt nog vaker voor dat ze het niet doorhebben. Je moet eigenlijk af en toe een ‘toegankelijkheidsbril’ opzetten.”
Op een paar plekken is het voor mensen met een rollator of rolstoel bijna onmogelijk om op het trottoir te blijven, bijvoorbeeld door de aanwezigheid van een lantaarnpaal. In een aantal gevallen blijft dat voorlopig zo. “Daar moeten we eerlijk in zijn”, stelt Van Burgsteden. “Dit soort gevallen nemen we mee als we een groter gedeelte van de desbetreffende wijk aanpakken.”
Op 3 juli van dit jaar deed een 91-jarige mevrouw haar beklag in de Stadskrant Veghel. De Veghelse stoort zich eraan dat veel plekken lastig begaanbaar zijn voor mensen met een kinderwagen, in een rolstoel of, zoals zijzelf, met een rollator. Ze bracht verschillende locaties in kaart waar heggen te ver over het trottoir hangen, voertuigen de doorgang blokkeren of de stoep simpelweg te smal is. “Te vaak worden mensen gedwongen om de weg op te gaan. Daar lopen ze gevaar”, waarschuwt de 91-jarige.
Via de Zo Gemeld-app deed de vrouw samen met haar dochter een melding bij de gemeente. De gemeente reageerde daarop met de mededeling: ‘Straatwerk kunnen we helaas niet breder maken.’ Moeder en dochter vonden die reactie onbevredigend en voelden zich niet serieus genomen. Van Burgsteden reageert begripvol. “Het klopt wel, maar dit is geen handige reactie. Een beetje meer empathie is in dit geval op zijn plaats”, besluit de wethouder.
