Lambèr Gevers: Vier decennia onderwijs met lef, vertrouwen en humor

SCHIJNDEL | In de laatste week van de zomervakantie op een zonnige middag zitten we samen aan een picknicktafel op de speelplaats van zijn school. Er is volop reuring in het gebouw van collega’s die druk bezig zijn met de voorbereidingen om komende maandag de kinderen goed te kunnen ontvangen. Het is de plek waar Lambèr Gevers zich zichtbaar thuis voelt, midden in het schoolleven.

Door: Caroline van der Linden

Ruim veertig jaar geleden keek hij als jongetje van zes vanuit zijn slaapkamerraam aan de Bunderstraat uit op het klooster in Schijndel. Daar zat de Pedagogische Academie. “Ik zei tegen mijn ouders: ‘Daar kom ik later te werken.’ Ze lachten en zeiden: ‘Ja, ja…’ Maar ik wist het zeker.” Inmiddels is hij 62, nog steeds een trotse Schijndelaar, en één van de meest markante gezichten in het plaatselijke onderwijs.

Opgegroeid tussen fabriek en school
Lambèr is geboren en getogen in Schijndel. Zijn vader werkte als fabrieksmonteur bij Jansen de Wit, zijn moeder kwam uit Son en Breugel. Het onderwijs bleek een familieaangelegenheid: zijn zus werkte er ook, tot haar pensioen. Na de Mavo en Havo-top ging hij naar de Katholieke Pedagogische Academie. Zijn eerste stages waren op de Aloysiusschool en in groep 8 van basisschool De Beemd, onder leiding van meester Ruud Heikens, een naam die hij nog altijd met goede herinneringen uitspreekt.

Van meester tot directeur
In 1985 begon Lambèr officieel als leerkracht. Zijn eerste groep was groep 7. Daarna volgden twee jaar bij de kleuters. “Geweldige kinderen, die openheid en eerlijkheid… maar als leerkracht lag mijn hart bij de bovenbouw. Pre-pubers, daar kan ik mijn energie en humor in kwijt”, vertelt hij met glinsterende ogen.

Hij bleef vijftien jaar voor de klas, maar het begon te kriebelen. “Rond mijn 37e dacht ik: wat wil ik nog meer? Toen ben ik managementopleidingen gaan volgen.” In 2000 werd hij directeur van basisschool De Beemd, later ook van De Kring. Toen beide scholen nog volledig los van elkaar functioneerden, kreeg hij een bijzondere opdracht: er één geheel van maken. “Met respect en begrip voor elkaar. Het geheim? Zet een gezamenlijk koffiezetapparaat en kopieerapparaat neer. Dan kom je vanzelf met elkaar in gesprek”, zegt hij met een overtuigende lach.

De aanpak werkte. Wat ooit twee gescheiden werelden waren, groeide uit tot één onderwijscommunity waar kinderen, leerkrachten en ouders over de grenzen heen samenwerken.

Lef, vertrouwen en samen
Lambèr gelooft in vrijheid en eigenaarschap, en heeft een hekel aan overbodige regels. Zijn kernwaarden, lef, vertrouwen en samen, komen overal terug. Hij geeft zijn team ruimte om te groeien, liever in een goed gesprek tijdens een wandeling dan in een formeel beoordelingsgesprek. “Je voelt het meteen als er in een school gelachen wordt. Dan zit het goed”, zegt hij.

Humor is volgens hem onmisbaar, maar ook fouten maken hoort erbij. “Kinderen moeten kunnen vallen en weer opstaan. Dat geldt voor collega’s net zo. Je leert met vallen en opstaan soms letterlijk.”

De heuvel als symbool
Voor de foto bij dit verhaal kiest Lambèr een plek die voor hem alles samenvat: de Icarusheuvel op het schoolplein. Het is een groene speelheuvel waar kinderen kunnen klimmen, verstoppen, hutten bouwen en ravotten. Onder de heuvel zit een waterbassin dat regenwater van het dak opvangt. “Het stroomt door naar de heemtuin. Maar voor de kinderen is het vooral een plek om te ontdekken. Hier mag je proberen, mislukken, opnieuw proberen. Dat is precies wat ik iedereen gun, leren door te doen”, zegt hij met diepe overtuiging.

Vernieuwing en trots
Onder zijn leiding ontstonden vernieuwende initiatieven zoals het peuter-kleuterplein, waar jonge kinderen van verschillende basisscholen samen spelen. Hij bracht ook een speelpleinconcept naar Schijndel wat elders in Nederland nauwelijks te vinden is. Collega’s wonnen er zelfs een Brabantse onderwijsprijs mee.

Ook zoekt Lambèr inspiratie buiten de dorpsgrenzen. Zo verdiept hij zich in het vernieuwende ‘Alan Turing’ concept in Amsterdam, om basisvaardigheden nog sterker neer te zetten. “Ik ben altijd bezig met ontwikkelen. Stilstaan is niks voor mij.”

Een man van vele rollen
Buiten schooltijd is Lambèr minstens zo actief. Hij zat twaalf jaar in de gemeenteraad en daarvoor vijftien jaar in de politieke journalistiek. Maar zijn grootste jaarlijkse bijrol speelt hij in december. Al 25 jaar is hij betrokken bij de Sinterklaasactiviteiten in Schijndel, van shows tot musicals, waarvan hij de scripts en liedjes schrijft, regisseert én zelf meespeelt. “Dat doe ik samen met Carlo, al jaren mijn vaste partner in deze gekkigheid. Dan ben ik helemaal in mijn element.” Hij lacht: “Voor groep 8 ben ik gewoon meneer Lambèr, maar bij de kleintjes… die weten precies wie er achter die baard zit.”

Thuisfront als anker
Zijn vrouw Myriam, eveneens werkzaam in het onderwijs, vormt al decennia zijn steunpilaar. Samen hebben ze drie kinderen: Joran, werkzaam in de horeca, Steven in het onderwijs, en Naomi, die ook voor de klas staat. “Zonder Myriam had ik dit allemaal niet kunnen doen,” zegt hij met zichtbare dankbaarheid. “Ze weet dat ik veel weg ben. Ik ben geen type om thuis op de bank te zitten. Ik moet vooruit. En zij heeft me daarin altijd gesteund.”

Toekomst en jubileum
Hoewel het pensioen dichterbij komt, is Lambèr nog lang niet klaar. Hij grapte ooit dat hij tot zijn tachtigste in het onderwijs wil blijven, maar mikt in werkelijkheid op 67 jaar en drie maanden. “Misschien word ik dan conciërge. Dan blijf ik toch tussen de kinderen.” Zijn 40-jarig jubileum viert hij groots. Eerst met zijn drie teams, inclusief de Heijcant, waar hij nu ook werkt, tijdens een avond met eten, muziek en gezelligheid. Daarna met vrienden, oud-collega’s en familie. “Afscheid nemen doe ik later. Nu vier ik wat ik nú heb. Want als je iets te vieren hebt, moet je dat ook doen.”

Een hart dat blijft kloppen voor kinderen
Aan het einde van ons gesprek leunt Lambèr achterover. “Dit werk is nooit saai,” zegt hij. “Elke dag is anders. Soms begin je met een rustige agenda en komt er ineens iets op je pad wat je hele dag verandert. Maar juist dat maakt het zo mooi. En zolang ik er energie van krijg, blijf ik doorgaan.”

Hij kijkt even naar de heuvel waar straks de foto gemaakt wordt. "Het draait om lef, vertrouwen, samen en plezier. Als kinderen hier na acht jaar weggaan met mooie herinneringen, zelfvertrouwen en een glimlach, dan heb ik mijn werk goed gedaan. En daar gaat het om”, zegt hij die als jongetje van zes uit zijn slaapkamerraam keek en al precies wist wat hij wilde.