Veteranen dienen nog steeds de maatschappij

SCHIJNDEL | Een melding op je telefoon, je hebt twee minuten om te reageren: ja of nee. Een ‘ja’ betekent dat jij in actie komt om te helpen bij de zoektocht naar een vermist persoon. Iemands broer, zus, ouder, grootouder of, in sommige gevallen, kind. Vrijwilligers van het Veteranen Search Team hebben in 2025 alleen al bijna 60 keer voor die keuze gestaan. Onder hen ook de Schijndelaren Twan Vermeer (44) en Hans Fassbender (69).

Door: Nina van den Heuvel

Het Veteranen Search Team, ofwel, het VST, is in 2017 opgericht door oud-militair Dennis van der Kraats en zijn vrouw Mariska. Op dat moment was de zoektocht naar Anne Faber in volle gang. Van der Kraats verzamelde een groep medeveteranen om te helpen. Die inzet werd door de politie enorm gewaardeerd, en leidde uiteindelijk tot de oprichting van de stichting. Inmiddels, in 2025, telt het VST bijna 2800 vrijwilligers. Het team beschikt over uiteenlopende middelen, zoals trackers(spoorzoekers), drones, onderwaterdrone en (ook belangrijk) een kantinedienst. Ongeveer 25 procent van de vrijwilligers heeft een achtergrond bij de politie, brandweer, ambulance of als boswachter. De overige 75 procent bestaat uit (oud-)militairen (Veteranen) die gediend hebben in oorlogsgebieden of tijdens vredesmissies.

Onder hen bevinden zich dus ook de twee Schijndelaren. Twan werd in 1999 en 2000 uitgezonden naar Kosovo en Irak. Wat hij daar meemaakte, was zo ingrijpend dat hij er PTSS aan overhield. “Na die tijd heeft de maatschappij zoveel voor mij betekend, dat ik vond dat het tijd was om iets terug te doen,” vertelt hij. In 2018 sloot hij zich aan bij het VST. Niet alleen het nobele doel, het zoeken naar vermiste mensen, sprak hem aan, maar ook het hechte kameraadschap tussen de leden. “Dat is niet te omschrijven, het is méér dan familie. Je hoort er meteen bij, en het is kei gezellig.” De stichting is volledig afhankelijk van sponsoring en donaties. Daarom liep Twan in 2022 een sponsorloop van 250 kilometer, van Maastricht naar Schijndel. Tijdens die tocht, waarmee uiteindelijk zo’n 4000 euro werd opgehaald, besefte hij nóg sterker hoeveel het VST voor hem betekent. “Onderweg boden meerdere kameraden mij een bed aan. Die verbroedering was ontzettend ontroerend.” Bij zijn aankomst op de Boschweg stonden er andere veteranen uit de regio klaar om hem te ontvangen – onder wie Hans.

Hans kreeg in 2014 de veteranenstatus voor zijn inzet tijdens de bevrijdingsactie bij de treinkaping in De Punt in 1977, toen hij als dienstplichtige militair actief was. Maar hij is later ook langere tijd in dienst geweest, onder meer als rijinstructeur voor grote wielvoertuigen. In 2022 leerde hij door Twan zijn sponsorloop het VST kennen, “Ik dacht meteen: dit ga ik ook doen.” Op de vraag waarom het team enkel uit (oud-)geüniformeerden bestaat, antwoordt Hans: “Discipline en weerbaarheid. Wanneer wij in actie komen, wordt er van ons verwacht dat we aanwijzingen volgen en luisteren. Je kunt ook iets naars aantreffen en daar moet je op voorbereid zijn.” Twan knikt instemmend: “Wij zullen nooit zomaar op eigen initiatief ergens op af stappen of foto’s maken.” Leeftijd of (mentale) beperkingen sluiten niemand uit. Er wordt binnen het team gekeken naar individuele vaardigheden en iedereen krijgt een basistraining.

Wanneer de politie melding krijgt van een vermissing, duurt het meestal niet lang voordat het VST wordt ingeschakeld. Op dat moment komt de logistieke machine op gang. De vrijwilligers, verspreid over het hele land, ontvangen een melding op hun telefoon. Die bevat informatie over de locatie waar te verzamelen én als het om een jong kind gaat, wordt dat ook kenbaar gemaakt. “Sommige vaders en moeders vinden dat te confronterend. Daar houden we rekening mee,” legt Twan uit. Vrijwilligers moeten dan nagaan of de locatie binnen 120 minuten reistijd ligt. “Maar het is ook belangrijk om jezelf dan in de spiegel aan te kijken,” vult Hans aan. “En jezelf eerlijk af te vragen: ‘Is het mijn dag vandaag?’ Als je moe bent of niet lekker in je vel zit, moet je niet gaan. Daar help je niemand mee.” De gezinnen van beide mannen zijn inmiddels gewend aan het alarm dat soms midden in de nacht afgaat. “José kent dat alarm inmiddels goed, vooral ’s nachts,” lacht Hans.

Is het antwoord op de oproep ‘ja’? Dan is het aan de vrijwilliger om zo snel mogelijk op de aangewezen locatie te komen. Twan laat zien wat mensen van het VST te allen tijde bij zich hebben, als ze thuis zijn in de gang, en op pad in de auto. Allereerst een duffeltas met daarin onder andere de blauwe jas die ieder officieel lid draagt. Twan heeft ook een gele jas, dat is omdat hij ook groepscommandant is. Dit betekent dat hij de rol van leider aan kan nemen voor een man of vijftien. Belangrijk is ook een extra set droge kleding. “Als wij in een linie lopen, moet iedere meter grond worden afgezocht. Dus ook natte weilanden en struiken. Je wordt er behoorlijk vies van.” Daarnaast laat Twan zijn rugzak zien. Die bevat andere praktische spullen zoals een oplader, pen, papier en een zaklamp. Het grote vak blijft altijd open, zodat er bij aankomst snel flessen drinken in kunnen worden gestopt. “Snelheid is essentieel, dus een goede routine is belangrijk.”

Van alle inzetten waarbij het VST door de politie wordt ingeschakeld, is ongeveer 50 procent succesvol. Met ‘succesvol’ wordt bedoeld dat de vermiste persoon levend of dood terug is gevonden. Is dat dan wel een succes, wanneer iemand niet meer leeft? Hans schudt ja: “Dat is natuurlijk vreselijk. Maar het haalt een familie uit onzekerheid. Dan kunnen zij het op een dag een plek geven.”
En daar draait het Veteranen Search Team om, vrijwilligers zoals Twan en Hans helpen belangeloos de mede mens. En dat doen zij volgens het motto van het VST ‘quietis semper et paratus’, wat betekent: altijd kalm en paraat. En dat is niets minder dan bewonderenswaardig.