Feest op de Steeg…

Ik zet mijn fiets tegen een boom aan het fietspad langs de Steeg. Het is een zwoele lentedag in maart, en de jas is niet echt nodig. Lopend richting Heeswijk vallen meteen de kleurrijke sleutelbloemen op, die hier in hele velden bloeien in de berm. Ze schijnen met hun zachtgele bloemen op steeltjes te knikken richting de ochtendzon, een feest voor het oog! Sinds de aanleg van het fietspad zijn er alleen maar meer gekomen, alsof ze het prettig vinden wanneer er in de bodem wordt gerommeld… Ik moet denken aan het verhaal van de heilige Petrus, waaraan de sleutelbloem zijn naam te danken heeft: elke keer als Petrus zijn gouden sleutels van de hemelpoort uit zijn handen liet vallen, en ze raakten de grond, veranderden ze in een flits in (gouden) sleutelbloemen. Dus wij, Schijndelaren, zijn bevoorrecht dat we recht onder de hemelpoort wonen(…); in de rest van Nederland is de sleutelbloem niet zo massaal te vinden als hier. Slanke Sleutelbloem is de officiële naam, maar wij zeggen “Pôsbloeme”, omdat ze altijd rond Pasen bloeien. Ze houden van leem èn zuiver grondwater, en dat hebben we hier volop!

Ik neem een zijpaadje aan de voet van de kanaalbrug, en al snel verstommen de verkeersgeluiden. Ik kom in een stuk bos terecht, bij ons bekend als de Prekers, genoemd naar hun vorige eigenaren: de Predikheren uit Den Bosch. Dit bos is aangelegd op rabatten, langwerpige ophogingen die haaks op het wandelpad liggen. Dat was natuurlijk bedacht om de bomen droge voeten te geven; maar de bosanemonen (haonepote op z’n Schijndels) vinden de greppels tussen de rabatten wel lekker zo te zien. Hele oppervlaktes worden bedekt met witte sterbloemen. Het lijkt alsof ze haast hebben om te bloeien, nèt voordat de bomen in blad komen. Op sommige plekken lijkt het een golvende bloemenzee, alsof het gesneeuwd heeft. Dit is zo’n plek waar je als fijnproever van ons Schijndels landschap elk voorjaar terugkomt, het went nooit.