In Nepal draaide Noah de lens om
Human Interest 85 keer gelezenSCHIJNDEL | Noah Strik (24) ging in 2023 naar Nepal om een muziekdroom te verwezenlijken. In zijn hoofd wist hij precies wat hij wilde. En ook hoe, maar als je naar een van de meest onvoorspelbare landen ter wereld gaat dan weet je eigenlijk dat het anders gaat lopen. Na de eerste dag zat hij dan ook al met zijn handen in het haar. Uiteindelijk is het goed gekomen, maar een muziekalbum ligt er niet. Wel een heel boeiende documentaire, helemaal gemaakt door Noah alleen en dat is bijna ondenkbaar voor iemand die nog nooit zoiets heeft gedaan. Op 4 oktober gaat de film in première tijdens het Beholders documentairefestival.
Door: Jeroen van de Sande
Aanvankelijk zou de camera vooral registreren hoe in Nepal een EP tot stand kwam. Noah had daar een contactpersoon die met hem mee zou reizen, de taal sprak en hem bij muzikanten kon introduceren. Maar vrijwel meteen ging er een streep door dat plan. Op de tweede dag vond een aardbeving plaats en zijn Nepalese begeleider vertrok vanwege zijn werk om elders hulp te verlenen. Noah stond er alleen voor. “Eerst denk je nog: dat komt wel goed. Maar daarna merk je hoe moeilijk het is om ergens binnen te komen.” Ook de muziek die hij liet horen, sloeg niet vanzelfsprekend aan. “Ik dacht echt: waar ben ik aan begonnen?”
Waarom eigenlijk?
Het idee voor de reis ontstond in 2021, kort na corona. Noah werkte al jaren in de muziekwereld, maar merkte dat hij steeds verder verwijderd raakte van wat hem ooit in muziek aantrok. “Ik voelde me soms een machine. Muziek werd een product. Ik wilde terug naar de basis en ontdekken of muziek echt die kracht heeft om mensen bij elkaar te brengen.” Zijn doel was vijf muzieksessies organiseren met onbekende muzikanten in verschillende delen van Nepal. Dat lukte. Maar tijdens een sessie in de jungle liep Noah tegen zichzelf aan. Plots stond hij tegenover een groep van ongeveer dertig muzikanten. Er gebeurde precies waarvoor hij was gekomen. Toch voelde het niet goed. “Ik dacht: dit is geweldig. Maar ik stond continu onder spanning. Ik was alweer vooral bezig met wat er gemaakt moest worden, terwijl ik juist voor de mensen was gekomen.”
Leren loslaten
Noah schakelde terug. Niet langer koste wat kost een nummer willen maken, maar eerst iemand leren kennen. Waar ontmoetingen aanvankelijk oppervlakkig waren, werd hij later bij mensen thuis uitgenodigd, at hij met hen en ontstonden persoonlijke gesprekken. Veel indruk maakte een man die ergens in een afgelegen dorpje zelf zijn fluiten maakt. Ondanks het enorme cultuurverschil herkende Noah in diens verhaal dingen uit zijn eigen leven. Langzaam veranderde het doel van zijn project. Muziek was niet langer het eindpunt, maar een middel om mensen te leren kennen. Eenmaal thuis ontstond daardoor een dilemma. Moest hij eerst de EP afmaken of de documentaire? Noah voelde steeds minder voor het eerste. Hij wilde de mensen die hij had ontmoet een plek geven. En daarmee begon misschien wel het zwaarste gedeelte van zijn reis.
Vijf maanden alleen maar kijken
Noah had nog nooit een documentaire gemaakt. Alleen al het bekijken en selecteren van het beeldmateriaal kostte hem vijf maanden. Eind 2024 lag er nog altijd geen film. “Ik weet nu waarom het maken van een documentaire zo lang duurt.” Ondertussen werkte hij 24 tot 30 uur per week om zijn inkomen te verdienen. Vrijwel iedere vrije minuut ging naar de documentaire. Hij monteerde zelf, bepaalde de verhaallijn, maakte de muziek en moest onderweg leren hoe je überhaupt een documentaire bouwt. In het eerste jaar voelde dat nog als een droom. Film maken vond hij als kind al geweldig. Maar langzaam drong de omvang van zijn zelfopgelegde opdracht door. “Iedere volgende fase bleek weer een beerput.”
Nepal liet hem bovendien niet los. Noah droomde over de mensen die hij had ontmoet en werd soms emotioneel wakker omdat hij hen miste. Ook de montage werd confronterend. Hij ontdekte dat hij pijnlijke beelden waarop hij zelf twijfelde of worstelde onbewust uit de documentaire had geknipt. Afstand nemen van je eigen verhaal bleek misschien wel een van de moeilijkste onderdelen van het hele proces. Andere mensen hielpen daarbij. Een filmmaker keek mee en ook Beholders was al vroeg betrokken. Noah mocht meelopen en kreeg de mogelijkheid tussentijds materiaal te vertonen.
De cirkel rond
Zijn ouders mochten als eersten de vrijwel voltooide documentaire zien. Zij waren degenen die hem ooit de fascinatie voor Nepal meegaven. Noah keek tijdens die vertoning vooral naar hen. Dwaalde iemand af? Bleef een grap overeind? Kwam een moeilijk moment over zoals bedoeld? Daarna werd opnieuw geschaafd.
Op zondag 4 oktober om 13.00 uur gaat de documentaire in première tijdens het Beholders documentairefestival in de Industry bioscoop in Veghel. Mede dankzij de Makersregeling van Meierijstad kon Noah het project realiseren, al moest hij zelf financieel eveneens diep gaan. Na Veghel hoopt hij op een internationale première en vertoningen op andere filmfestivals. Zijn grootste wens is de film uiteindelijk te laten zien op de plek waar het allemaal gebeurde: Nepal.
En daarna? De afgelopen jaren hebben Noah duidelijk gemaakt dat zijn toekomst waarschijnlijk anders wordt dan hij vroeger dacht. Niet per se zelf op het podium staan, maar muziek gebruiken om verhalen van anderen te vertellen. “Ik wil de lens omdraaien.”
Kaarten voor de documentaire zijn verkrijgbaar via beholders.nl.
