F.C. de Witte: ‘Goeie ouwe tèd’ van Schijndels cafévoetbal

SCHIJNDEL | Het gesprek begon allemaal met een krantenknipsel. Tijdens het opruimen van een kast kwam Ad van Helvoort vele foto’s tegen. Een vergeeld stukje papier dat herinneringen opriep aan een bijzonder stukje Schijndelse voetbalgeschiedenis. Reden genoeg om met enkele oud-spelers aan tafel aan te schuiven en herinneringen op te halen.

Door: Bas Ulehake

In 1972 werd café El Toni overgenomen door Ad van Helvoort en omgedoopt tot Café De Witte. Wat volgde, was niet alleen een nieuwe naam, maar ook de geboorte van een eigen voetbalteam: FC De Witte — inmiddels alweer meer dan 50 jaar geleden.

“Toen ik het café overnam, kwam de vertegenwoordiger van de brouwer langs en die vroeg: ‘Heb je al een naam?’ Nou, dat moet ik even aan de voetbalclub vragen. ‘Dan geef ik een vat bier!’ reageerde hij. Daarop ben ik naar aanvoerder Piet van Kasteren gegaan en heb hem ingefluisterd dat hij moest doorgeven dat het ‘De Witte’ moest worden. Want als jullie dat zeggen, krijgen jullie een vat bier dat je met het elftal op kunt drinken,” aldus de eigenaar. Huub voegt eraan toe: “De Witte was ook de bijnaam van Ad, vanwege zijn lichte haarkleur.”

Wat volgde, was een gouden tijdperk voor het zogenaamde wildvoetbal – de naam voor het fenomeen waarbij talloze cafés hun eigen voetbalteams op de been brachten. Geen officiële clubs, geen trainingen, maar échte wedstrijden, gespeeld met hart en ziel. In Schijndel alleen al waren er op een bepaald moment meer dan dertig van zulke caféteams actief. De KNVB zag het succes en besloot uiteindelijk het wildvoetbal op te nemen in haar eigen structuren. Als je de foto’s ziet, komen de herinneringen weer boven. “Mensen van onze leeftijd weten dit nog allemaal, maar mensen van een jaar of dertig kunnen zich dit al helemaal niet meer voorstellen,” vertellen de heren.

FC De Witte was een gezelschap van stamgasten, buurtgenoten, vrienden en familie. Zoals vier broers van Van der Eerden en vier van de familie Steenbakkers. Het elftal speelde zijn wedstrijden aanvankelijk op het veld van Schijndel, later op het terrein bij de voormalige Steenfabriek. In 1984 verhuisden ze naar de Hulzebraak, waar de wedstrijden steevast druk werden bezocht. Tijdens de hoogtijdagen stonden soms wel 700 à 800 toeschouwers langs de lijn.

Waar trainen voor sommige teams niet aan de orde was, deden de heren van FC De Witte dat fanatiek. “Dat was ook de reden dat we bovenaan stonden!” wordt er met veel gelach verteld. “We trainden op het veld tegenover Bolsius (waar tegenwoordig de brandweerkazerne staat). Daar trainden we op zondagochtend, zodat de dampen van zaterdagavond eruit konden lopen.”

Diverse anekdotes passeerden de revue. Zo vertelde Huub van der Eerden: “We hebben een keer moeten voetballen en toen was de scheidsrechter te laat. Die kwam op de fiets naar de middenstip. Van de dijk af, bij het ‘Jodenkerkhof’. Als aanvoerder ging ik ernaartoe en gaf hem een hand. ‘O, op de fiets?’, vroeg ik. ‘Ja, ik verwacht een snelle wedstrijd’, antwoordde de scheidsrechter gevat.”

Hoogtepunten waren er genoeg. Kampioenschappen, legendarische duels tegen rivalen uit Sint-Michielsgestel of Den Dungen, en finales op de Hulzebraak met publiek tot op de dijk. “We hebben vele bekers gewonnen,” blikt Huub terug. “Op zaterdagen werden regelmatig toernooien gehouden en we kwamen daarbij vaak in de finale. En regelmatig moesten we tegen gerenommeerde tegenstanders zoals De Hopbel, Oosterhof, D’n Bras en De Heijcanters.” “We zijn in die tijd wel zo’n vier keer kampioen geworden,” vult Ad van Helvoort aan.

Het winnen van al die bekers leverde ook een volle prijzenkast op. “Op een gegeven moment hadden we zoveel bekers dat ze ook gepoetst moesten worden. Dat werd dan weer gedaan door de vrouwen van de spelers,” vertellen de heren lachend. “De eerste keer dat ze dat kwamen doen, heb ik zelfs chocoladebollen geregeld,” vertelt Ad. “Daarnaast kregen ze de drankjes. En dat zijn ze blijven doen zolang als ik in de zaak zat. De clubs die hun uitwedstrijd kwamen spelen, keken dan ook hun ogen uit bij onze prijzenkast.” Al het poetsen ten spijt: uiteindelijk zijn alle bekers op de vuilnisbelt terechtgekomen. “We zijn ze de met bloed, zweet en tranen verdiende bekers, met kruiwagens vol, naar de stort wezen brengen.”

Inmiddels bestaat het café en het team al lang niet meer, en heeft het pand plaatsgemaakt voor de Wilhelmina Staete. Maar dankzij de oud-spelers en krantenknipsels blijven de herinneringen bestaan.

Heb je ook zo’n mooi krantenknipsel met een bijzonder verhaal? Stuur het dan naar redactie@mooischijndel.nl.