Column: Welkom in Schijndel

Wat kan het er soms prachtig bij liggen hé: Ons Skônste Plekske in ’t zuiden van ‘t land. Met mooi onderhouden plantsoenen, fraaie kunst en picobello straatwerk. Ik schrijf hier bewust ‘soms’, maar dat hadden jullie vast al begrepen.

Deze zomer reed ik eens vanuit Heeswijk over de Steeg naar Schijndel. Overal in de bermen een weelderigheid aan bloemen en planten, echt prachtig. Het meeste is er vanzelf gaan groeien, waarschijnlijk gewoon onkruid, maar dat maakt voor de insecten niet uit. Ik vind het best een fijne ontwikkeling dat ze die bermen niet meer snoeien, al moet wel gezegd worden dat in de buurt van zijwegen en kruispunten een beetje snoeiwerk ook wel weer prettig zou wezen. Maar verder, écht top.

Totdat ik het bordje Schijndel passeerde. De grote tulp in het midden op de rotonde stond zoals altijd fier rechtop te glimmen in de zon. Met eromheen een ‘weelderigheid’ die daar dan weer juist niet als prachtig kan worden beschouwd. Zo’n kunstwerk hoort toch de blikvanger te zijn, en moet niet aan het oog worden onttrokken door de groei van brandnetels en meer.

We hebben door de jaren heen een hele boel kunst weten te verzamelen in de openbare ruimte. Is het dan niet onze taak om hier op een goede en respectvolle manier mee om te gaan. En het te onderhouden ook (Gemeente Meierijstad?) Kijk bijvoorbeeld eens naar het kunstwerk Rondje Schijndel op de rotonde Eerdsebaan. Dit mag gezien worden als het symbool van de vooruitgang, het laat zien dat Schijndel voortdurend in beweging is. Maar…dan moet dat wiel wél draaien en niet al maanden stil staan. En ook de rotonde op de Boschweg, die ziet er ook al niet uit. Maar oké, daar hebben we dat weer niet zo in de gaten omdat we zo druk zijn met het zoeken naar dat ene knopje op het dashboard om te stank een beetje buiten te houden.

Aan de andere kant: het is ook wel weer fijn dat we over zoiets kunnen zaniken. Op veel plekken om ons heen hebben ze hele andere zorgen. Oorlog is helaas niet meer een ver van ons bed show. Operation Falcon Leap loopt op zijn eind, wat was er veel beweging te zien en te horen in de lucht. Trainingen om ervoor te zorgen dat de militairen nu maar ook straks zijn voorbereid. Laten we hopen dat we de land- en luchtmacht voor eeuwig enkel tijdens oefeningen te zien krijgen. Of ja, er zijn wel een paar soldaten welkom. Je weet wel, die op hun bankje zaten, wanneer komen die weer eens terug? Niet alleen als kunstobject, nee ook om de herinnering levend te houden.

bert.

Lees ook

Column: We survived another one