Karin blijft tussen de kleuters
Onderwijs 279 keer gelezenSCHIJNDEL | Een doorstartfeestje, dat is precies wat Karin van Roosmalen (67) op vrijdag 18 september heeft gevierd. Ze heeft de pensioengerechtigde leeftijd bereikt, maar stopt zeker niet met werken. Het is dus geen pensioensfeestje, maar een doorstartfeestje.
Door: Freek Vervoort
Nuchter als ze is, reageert Karin ook op haar pensioen. “Gewoon doorademen en je bent 67. Daar hoef je niets voor te doen”, lacht ze. Voor de inmiddels pensionado is het zeker niet eindelijk zo ver. Dat legt ze zelf graag uit: “Het pensioen is gekomen, maar ik was er zeker niet aan toe. Daarom ga ik ook door op school. Mijn man Jos is al een tijdje vrijwilliger op school en dat ga ik nu ook doen. Ik ga me nu bezighouden met het organiseren van evenementen voor school. Dat vind ik leuk om te doen en ik neem werk uit handen van de leerkrachten. Daarnaast kook ik ook met kleuters. Dat wil ik zeker blijven doen, want dat is heel erg leuk!”
Al sinds 2002 is Karin een vertrouwd gezicht op De Regenboog. Voorheen werkte ze op de peuterspeelzaal, maar toen de school een onderwijsassistente zocht, heeft ze meteen gesolliciteerd. “In het begin heb ik bij groep 3 ondersteuning gegeven en deze groep werd uiteindelijk een hele grote groep. Samen met Marieke en Anke heb ik dat gedaan en dat ging geweldig. We waren altijd met tweeën en splitsten de vakken. De laatste jaren ben ik naar groep 1 en 2 gegaan”, legt ze uit.
De specialiteit van Karin is de omgang met jonge kinderen. Daarvoor volgde ze de opleiding ‘jong-kind specialist’. In groep 1, 2 en 3 staat ontdekken centraal, en dat is precies wat Karin zo leuk vindt. “Ik krijg energie van kinderen, dat maakt het zo leuk. Groep 3 is magisch. Ze komen als oudste kleuters binnen en aan het einde kunnen ze lezen, schrijven en beheersen ze de basis van rekenen, dat is fantastisch. Alle groepen zijn belangrijk, maar in groep 3 gaat het echt heel snel met de kinderen. De Hoevenbraak is echt mijn tweede thuis en dat komt mede door de kinderen die ik daar al 24 jaar lang mag begeleiden. Tegenwoordig komen er weleens kindjes naar mij toe die zeggen: ‘mijn papa kent jou!’ Die heeft dan ook bij mij in de klas gezeten. Heel erg leuk is dat.”
Het enige wat Karin niet gaat missen is de dagelijkse wekker. Niet meer iedere dag om 7.00 uur gewekt worden. “Het is ook niet meer zo dat ik moet, het mag nu en dat is heel fijn. Als ik nu om half negen of negen uur op school ben is dat prima.”
Eén mooiste herinnering eruit pikken is bijna niet te doen, maar toch zal er één herinnering haar altijd bijblijven. “Jarenlang hebben wij in groep 3 een slaapfeest georganiseerd. Dat deden we dan als wij jarig waren. Dat was geweldig. Op een gegeven moment was dat waar nieuwe klassen aan het begin van het jaar naar uitkeken. Niet naar het leren lezen of schrijven. Dat zijn herinneringen voor altijd, zowel voor ons als voor de leerlingen.”
Voor het gevoel hoort Karin ook na 18 september nog helemaal bij de school en verandert daar niets aan. Ze zal met minstens net zoveel plezier verdergaan met waar ze gebleven was. Want zoals ze zelf zegt: “Kinderen zijn het goud van ouders, daar moet je voorzichtig mee omgaan.
En als je dan in het dorp wordt herkent en begroet, denk ik bij mezelf: volgens mij heb ik het nog niet zo slecht gedaan.”
