Twee vlaggen, één voetbalhart

SCHIJNDEL | Het WK Voetbal is begonnen en dat zal veel mensen niet ontgaan zijn. Met veel Nederlandse invloeden dit jaar zal de oranjekoorts bij velen alleen maar toenemen. Het mooie aan een multiculturele samenleving is dat er ook veel andere landen gesupporterd worden. Bosnië en Herzegovina is daar één van. Benjamin Čamdžić en zijn familie vallen in deze categorie. Maar dat wil niet zeggen dat ze Nederland niet supporten.

Door: Freek Vervoort

De Bosnische en Nederlandse vlag gebroederlijk naast elkaar. Zo is het huis versierd van familie Čamdžić. Zo goed, dat ik me vergis in het huis en bij zijn broer Elvadin aan de deur sta. “Ik denk dat je twee deuren verderop moet zijn bij mijn broertje. Die heeft het niet versierd, daar is hij te lui voor”, zegt hij plagerig met een knipoog. Vervolgens sta ik aan de goede deur en word ik bij Benjamin minstens zo hartelijk ontvangen. “Kom binnen, wil je koffie? We hebben vandaag stroopwafeltaart, want Nederland moet voetballen”, biedt zijn vrouw Aida mij meteen aan. Een mooi begin van een gesprek dat bol staat van voetbalfanatisme.

Op de achtergrond staat uiteraard het WK Voetbal op. Er zijn nog maar weinig wedstrijden die Benjamin heeft gemist. De wedstrijd van Bosnië was een erg speciale. “Deze hebben we in Zaltbommel gekeken. Daar werden we uitgenodigd om te komen kijken met veel Bosniërs bij elkaar. Dat was heel speciaal, want dit is het tweede WK voor ons. De eerste en laatste keer was in 2014 in Brazilië”, trapt de voetbalsupporter af. “Voetbal verbroedert het land en dat is mooi om te zien. Waar de politiek er al jaren over doet om dichter tot elkaar te komen, lukt dat met een voetbaltoernooi meteen.”

Benjamin vluchtte in 1992 met zijn familie vanuit Bosnië en woont sinds 1994 in Schijndel. Hij verliet het dorp nooit meer. Zelfs zijn vrouw Aida moest in Schijndel komen wonen, want daar wil hij niet weg. Op een steenworp afstand van zijn broer en ouders wonen ze – samen met dochter Ajla – met veel plezier in het dorp.

Op de achtergrond wordt er inmiddels rustig op los gescoord, wat ons gesprek weer terugbrengt naar het voetbal. “Bosniërs zijn trotse mensen en laten dat ook zien. Toen we gekwalificeerd waren, gingen er zo’n 150.000 mensen de straat op om feest te vieren. De eerste wedstrijd tegen Canada hebben we weliswaar niet gewonnen, maar een puntje is beter dan niets. Dat geldt overigens ook voor Nederland, alleen daar wordt meer van verwacht. Ik vond het niet best tegen Japan”, zegt Benjamin.

Familie Čamdžić kijkt wel met goede moed richting de komende wedstrijden. “Bosnië moet nog tegen Qatar en Zwitserland. De Zwitsers zal lastig worden, maar tegen Qatar zie ik mogelijkheden. Als we de poule doorkomen, ben ik benieuwd tegen wie we uitkomen. Nederland komt de poule sowieso wel door. Het is alleen te hopen dat we dan niet Marokko tegenkomen, die vond ik namelijk wel erg goed. Maar we bekijken het positief en gaan nog prachtige wedstrijden zien, daar ben ik van overtuigd”, sluiten de immer enthousiaste Benjamin en Aida af.

Lees ook

Op zoek naar Oranje (voetbal) verhalen!