Maart roert z’n staart

Als ik zou moeten kiezen, dan is dit mijn favoriete maand van het jaar. Ook al is het af en toe nog snijdend koud, en rost de wind de bomen door elkaar, toch ruik je de lente. Het licht wordt transparanter, de wolken krijgen een zilveren randje. De zon wordt sterker en sterker, en ik voel tijdens mijn wandeling de warmte in mijn nek. Terwijl de hemel zich vult met onheilspellend donkere wolken, afgewisseld met helblauwe luchten, krijg ik het gevoel alsof ik naar een schilderij van Dorus van Oirschot sta te kijken: dit is Maart!

De eerste hommels
Diep weggedoken in mijn jas loop ik mijn rundje. Mijn hond kijkt me meelijwekkend aan: hadden we niet beter weer kunnen afwachten? Ik zie dat de knoppen van de sleedoorn bijna opengaan, misschien wel het mooiste moment van het jaar. Ik kom bij de bosanemonen, die hele tapijten bekleden met hun prachtige witte sterbloemen. De eerste dikke hommels van het jaar vliegen log van de ene bosanemoon naar de ander. Dit zijn de koninginnen, die als enige van hun volk anti-vries hebben meegekregen om de winter te overleven, en zo voor nageslacht kunnen zorgen. Moeder natuur denkt ook aan alles…

Preludes van de merel
Ik loop achter een boerderij door, en in de top van een oude vlierstruik zie ik een merel zitten. Een mannetje dat duidelijk ook opstart-problemen heeft door het koude weer. Hij zit een beetje te fiedelen met gesloten snavel: ik zie zijn keel bewegen, en als ik goed luister hoor ik een gedempt liedje, een binnensmonds voorproefje. Een soort prelude van zijn èchte concert over een paar weken. Maart op z’n best!

Pôsbloeme
Mijn maartse wandeling door het Broek kan niet zonder onze ambassadeur: de Slanke Sleutelbloem, hier in de buurt ook “Pôsbloem” genoemd. Ik loop hier daarom altijd via de slootkant waar ze elke lente terugkomen. En jawel, daar staan ze weer te floreren: de tere gele pastelkleurige bloemen naar de zon gekeerd, fier op lange stelen. Een oude legende zegt dat Sint Petrus de sleutels van de hemelpoort uit zijn handen liet vallen, en precies op de plek waar ze terechtkwamen, groeien sindsdien de gouden sleutelbloemen. Het is wel heel toevallig dat wij hier één van de weinige vindplekken in ons land hebben van de Slanke Sleutelbloem. Dus de hemelpoort moet zich wel recht boven Schijndel bevinden, niedan? Of het waar is, weet ik niet, maar ’t is wel een mooi verhaal…

Anton Hellings. 

Lees ook

D’n Blauwlegger