Na acht jaar strijd waarschuwt Wendy: ‘Ga naar die controle’

SCHIJNDEL | “Het kan je leven redden,” benadrukt Wendy Rutten. De weinige energie die ze nog overheeft na haar jarenlange strijd tegen baarmoederhalskanker zet ze dapper in om andere vrouwen wakker te schudden. De diagnose, behandeling en mentale klappen die ze te verwerken kregen zette haar leven acht jaar geleden volledig op zijn kop. 

Door: Nienke Habraken

Je bent 27 jaar en kijkt met een frisse, optimistische blik naar de toekomst. Je geniet van een leuke baan als onderwijsassistente en hebt een bruisend, sociaal leven. Je geniet op festivals en carnaval is niet compleet zonder jou. “Ik zou mijn leven zeker een 9 hebben gegeven destijds”, blikt Wendy terug. Ze maakte zich zorgen toen ze tussentijds bloed verloor en bezocht de huisarts. Daar kreeg ze een andere anticonceptiepil, maar het tussentijds bloedverlies bleef terugkomen. “Ik had het gevoel dat er iets niet goed zat, maar omdat ik nog geen 30 was, kon ik niet zomaar een uitstrijkje laten maken.” Na aandringen wordt er uiteindelijk toch een uitstrijkje gedaan, met als uitslag Pap3A. “Ze zeiden dat het meestal vanzelf overgaat, maar bij mij bleef het mis.”

Vijf jaar lang wordt Wendy van controle naar controle gestuurd, telkens zonder verbetering. Uiteindelijk besloot ze om naar een ander ziekenhuis te gaan. “Die arts zag hoe lang ik er al mee liep en hij besloot verder te kijken.” Dan komt de waarheid keihard binnen: Wendy heeft baarmoederhalskanker. 

Wendy wordt voor een hartverscheurende keuze gesteld: een baarmoederbesparende operatie of het verwijderen van haar baarmoeder. “Mijn kinderwens was zo groot, dat ik koos voor de baarmoederbesparende ingreep.” Na de eerste operatie leek Wendy even hoopvol. Maar enkele jaren later werd opnieuw een tumor ontdekt, op dezelfde plek. Wat volgde, noemt Wendy de zwaarste tijd in haar leven. Ze onderging 25 uitwendige bestralingen, zes chemokuren en vier inwendige bestralingen. De kinderwens die haar zo dierbaar is, moet ze voorgoed loslaten.

“Die inwendige bestraling was de genadeklap,” vertelt Wendy. “Het is bedoeld om de tumor definitief te vernietigen, maar het tast ook alles daaromheen aan. De ingreep is fysiek en emotioneel zwaar.” Wendy moest op de dag van de inwendige bestraling van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat in het ziekenhuis blijven. De procedure begon met drie uur onder narcose, waarbij gemiddeld tien naalden naar de tumor werden gebracht. Onder narcose werd ook een MRI gemaakt om te controleren of de naalden goed gepositioneerd waren. Op basis daarvan kon de arts een bestralingsplan opstellen.

Vervolgens werd Wendy naar de bestralingsruimte gereden, omdat bewegen met de stellage tussen haar benen niet mogelijk was – en ook niet te verdragen door de intense pijn. “Ze sloten me daar aan op het bestralingsapparaat, wat gemiddeld 50 minuten duurde. De bestraling zelf duurde ongeveer 15 minuten.” Na afloop moest de stellage verwijderd worden, een pijnlijk proces ondanks de morfinepomp die Wendy had om de pijn enigszins dragelijk te maken. Pas daarna mocht ze bij komen, plassen en naar huis.

“Het was fysiek en mentaal uitputtend,” zegt Wendy. “Mijn eierstokken waren onherstelbaar beschadigd, en mijn kinderwens was voorgoed voorbij. Ik had het gevoel dat de behandeling niet alleen de tumor, maar ook een deel van mij had weggevaagd.”

Ze haalt momenteel kracht uit kleine dingen: de zon op haar gezicht, haar hondjes, en de liefde van haar partner. “We hadden een ander leven voor ogen, maar samen proberen we er het beste van te maken. Hij is mijn grootste steun.”

Met haar verhaal hoopt Wendy anderen te inspireren om in actie te komen. “Als ik één vrouw kan overtuigen om een uitstrijkje te laten maken, dan is mijn missie geslaagd. Niemand zou moeten meemaken wat ik heb meegemaakt.” Volgende week is het Baarmoederhalskanker Preventieweek. Wendy’s boodschap is helder: “Ga naar die controle, doe dat uitstrijkje. Het kan je leven redden.”