Al zestig jaar reislustig

SCHIJNDEL | Henk van den Dungen (84) en Ine van den Dungen Wouters (82). Al 60 jaar gelukkig met elkaar. Beiden hun hele leven al in Schijndel, maar toch reislustiger dan menig ander. Ondanks dat kregen zij de ontwikkeling van Schijndel na de oorlog beiden erg goed mee.

Door: Freek Vervoort

In het prachtige huis, wat een soort atelier is, word ik vriendelijk door hen ontvangen. Henk begint meteen met een rondleiding. “Kom maar eens mee. Hier is de keuken en hier ons atelier. Ine schildert en ik heb veel geboetseerd. Kijk maar eens”, begint hij enthousiast. “Haha Henk, we gaan ons huis niet verkopen. Hij is geen makelaar”, lacht Ine. Hij ijs is gebroken. Trots laat Henk het hele huis zien. En trots mogen ze daarop zijn.

Als de rondleiding is afgelopen gaan we buiten onder de overkapping zitten. Daar beginnen ze aan hun verhaal. “Van vroeger uit hebben we altijd dichtbij elkaar gewoond. Maar ik wilde geen vriend uit Schijndel eigenlijk, haha. Uiteindelijk is het er toch van gekomen via het dansen en de hockeyclub”, vertelt Ine. Bij die hockeyclub zat Henk al vroeg in het bestuur. Waarna ook een periode van 15 jaar voorzitterschap volgde. Daarnaast heeft hij één en ander voor de lokale omroep en heemkundekring betekend.

In het werkende leven begon hij bij Jansen de Wit, zoals veel mensen in Schijndel. “Daar deed ik de buitendienst, dus naar klanten toe. Leuke periode. Omdat de vader van Ine ook lang bij Jansen de Wit gewerkt had kregen wij via hen een huis toegewezen,” zegt Henk. “Daarmee hadden we geluk, want we kregen voorrang op anderen. Waarom? Dat weten we nog steeds niet.”

Na verloop van tijd ging Henk aan de slag bij SHV-Makro. Hij werd verantwoordelijk voor de winkelindeling. Daardoor kwam de reislustigheid van hen naar boven. Ine: “Henk zat heel veel in het buitenland. Spanje, Engeland of het verre Oosten, de hele week was hij eigenlijk weg. In die tijd mocht je als getrouwde vrouw niet werken maar ik wilde ook niet thuiszitten. Vanaf mijn 19e was ik lerares geweest. Toen ben ik bij de pastoor langsgegaan of ik niet toch weer mocht werken. Dat mocht en ik ging weer voor de klas staan. Op diverse scholen heb ik lesgegeven.”

Inmiddels waren ze zelf ook twee kinderen rijker. Esther werd geboren in 1965. Een jaar later kwam Theo.

Ine gaf les op een jongensschool. Om een goede indruk te maken gebruikte ze een hobby van Henk. “Hij spaarde alles van de bemande ruimtevaart. Zo’n 10.000 artikelen en 15.000 foto’s had hij. Dat maakte zeker indruk. We zijn zelfs eens bij Wubbo Ockels geweest. Als ik nu die kinderen van toen tegenkom beginnen ze er nog weleens over.”

Door het werk van Henk had hij natuurlijk veel internationale contacten. Dat bracht hen samen over de hele wereld. Uniek voor die tijd. “We zijn weleens voor een maand naar Thailand geweest. Alles werd geregeld via contacten van Henk. Dan zaten we ineens in een chique hotel tussen bobo’s te eten. Erg bijzonder”, herinnert Ine zich.

Na hun pensioen zijn ze nog steeds druk met heel veel dingen. Henk schreef onder andere sketches en was tonprater. Ine ging aan de slag met portretten schilderen en het maken van haar eigen kleding. En natuurlijk de kleinkinderen. Een druk bestaan met veel herinneringen.

Op de weg naar buiten laten ze trots nog wat eigen werken zien. “We kunnen nog veel meer vertellen, maar dat zullen bewaren we voor een andere keer.”