Amerigo.

O, wat een heerlijke tijd is het. Sinterklaas is in het land, de pieten huppelen rond en een wit paard vervult me altijd al met verbazing. Ik kom nog uit de tijd dat het een vrolijk en ook spannend familiegebeuren was en gaf dat door aan mijn kinderen. De elementen van hoop, verlangen, gezelligheid, knip- en knutselpraktijken en het gedicht waar ik me op uit kan leven blijven. De veranderingen pas ik toe, er zit geen wanklank bij. Tegenwoordig haak ik leuke items, zie foto.

Vroeger heb ik me veel zorgen gemaakt als kind of ik wel braaf genoeg geweest was, schreef een verlanglijst, zong tegen de snorrende kachel en verstopte me achter de bank als het me teveel werd. Op de boerderij was amper buitenverlichting, we kenden geen mobiel en het ging om een verhaal vertellen. Mijn vader was altijd druk bezig in de stal als het heerlijk avondje was gekomen en was er net niet als er gebonsd werd op de voordeur en door het raampje in die deur (dat toevallig los zat) de pepernoten de gang in kletterden. Pas na de hartkloppingen durfden de dapperen de zakken te vinden bij de voordeur met cadeautjes. Vol verbazing pakten we alles uit, een grote chaos. Mijn ouders keken toe, uitgeput van alle voorbereidingen. Blij dat de klompen normaal op stal stonden. Er stonden er regelmatig in de keuken gezien de grootte met een wortel en zelfs water voor het paard erin. Dat leek ons een goed idee.

Daarna kwamen de tijden van nog meer chaos in het surprises maken, lootjes trekken, hele peperkoeken uithollen om een cadeau in te doen. Onze fantasie kende amper grenzen. Nog steeds luister ik elk jaar naar Toon Hermans, de conference over Sintnieklaas is geweldig. Mijn broer hing ook ooit een rood, ouderwets, dik tafelkleed op zijn rug met de kringen erin van de asbak en we hebben zelden zo gelachen. Ook omdat er een zelfgemaakte mijter, een geknutselde staf en het onvermijdelijke polonaise lopen zoals Toon voorschreef aan te pas kwamen.

Jarenlang werd de tijd gevuld met voorbereidingen, het sinterklaasjournaal kijken wat grote waardering verdiend, creativiteit en humor. Er zat geen wanklank aan, het ging om zoetjes aan leren wat goed en minder goed gedrag was, vanuit fantasie naar werkelijkheid komen, een verhaal handen en voeten geven. Samen delen, samen spelen, liedjes zingen. Leren dat andere kinderen ook graag iets krijgen, spelregels leren, de gezelligheid van samen doen ervaren. De blik verruimen, knutselen, rijmen, zingen in de klas. De pieten zien buitelen, een echt paard van dichtbij zien, een handje durven geven. De wereld is veel groter, mooier en veelzijdiger als we elkaar verhalen vertellen. Cultuur is elkaar verbinden, in gesprek gaan en respectvol zijn. Daar is deze tijd een goed voorbeeld van.

Gerdie van Beekveld